اعلام پاکی بانوان

سلام رفقا مرکز نزدیکی به خدا، فقط یه سایت نیست؛ یه خونه‌ست برای دل‌هایی که تصمیم گرفتن دیگه تنها نمونن. جایی که آدم‌ها با اسم‌های ساده و دل‌های زخمی کنار هم جمع می‌شن تا یه روزِ دیگه رو پاک بمونن. اینجا کسی با عدد و رکورد سنجیده نمی‌شه؛ همه با هم یه تیمیم، از اونی که روز اولشه تا اونی که سال‌هاست داره راه می‌ره.

اینجا آدم فقط ترک نمی‌کنه؛ از هر لحاظ پیشرفت می‌کنه. تو پاکی جلو می‌ره، تو آرامش، تو باور به خودش، تو رابطه‌ش با خدا، تو مهربون شدن با خودش و دیگران. یاد می‌گیره با نفسش بجنگه و از جنگیدن نترسه، یاد می‌گیره شکست بخوره و باز بلند شه، یاد می‌گیره به جای مقایسه، به راه خودش نگاه کنه. هر روزی که اینجا می‌مونه، یه پله بالاتر می‌ره؛ نه فقط تو پاکی، تو همه‌چی. کم‌کم می‌بینه همون آدمی که فکر می‌کرد هیچ‌کاری ازش برنمیاد، شده کسی که به بقیه هم امید می‌ده، شده کسی که بقیه بهش تکیه می‌کنن. این پیشرفت، تو هیچ کتابی نوشته نشده؛ تو دل خودته.

مرکز یعنی این حس که تو تلاش‌هات تنها نیستی، یکی هست که هوات رو داره و دستت رو می‌گیره. اینجا آدم‌ها با هم بزرگ می‌شن، با هم می‌سازن، با هم می‌مونن. زنده باد این خونه و اتحاد دل‌هاش. 🌹🤲

امشب حالم گرفته شد… برای اوضاع جوونامون، برای رفقامون تو اینجا. به یاد گذشته‌ی جهنمی خودم می‌افتم، حالم خراب می‌شه. عجب جهنمی بود؛ قابل توصیف نیست. یک چرخه‌ی بی‌نهایت از شکست و درد، بعد از اون چیزی که استخون آدم رو ذوب می‌کرد. بی‌نهایت شکست خوردیم، زمین خوردیم، گریه کردیم، داد زدیم، هوار کشیدیم، غم خوردیم، ناله زدیم… تا جایی که به خودکشی رسید. اون موقع بود که بیدار شدیم و با تمام وجود برای پاکی جنگیدیم. با تمام وجود جنگیدیم، مثل کسی که داره غرق می‌شه و داره می‌میره. من به دلیل باور مذهبی نمی‌تونستم خودکشی کنم، ولی از اون طرف من زندگی نمی‌کردم؛ مرده‌ی متحرکی بودم که زندگیم داغون و نابود شده بود.

هر روز صبح که چشم باز می‌کردم، انگار توی یه اتاق تاریک بدون در و پنجره گیر افتاده بودم. نفس می‌کشیدم، ولی هوا به ریه‌هام نمی‌رسید. راه می‌رفتم، ولی پاهام روی زمین نبود. با آدم‌ها حرف می‌زدم، ولی صدای خودم رو از دور می‌شنیدم. انگار توی یه فیلم بودم که نقش اولش رو یه جسد بازی می‌کرد. همه فکر می‌کردن من خوبم، چون لبخند می‌زدم. ولی اون لبخند فقط یه ماسک بود، یه سپر که پشتش یه دنیا آشوب و ترس و پوچی قایم شده بود.

شب‌ها که همه می‌خوابیدن، من با خودم می‌جنگیدم. با فکرهایی که مثل خوره می‌افتادن به جونم. با یاد روزهایی که می‌تونستم یه آدم معمولی باشم، ولی نبودم. با حسرت کارهایی که نکردم، حرف‌هایی که نگفتم، راه‌هایی که نرفتم. و بدتر از همه، با این سوال لعنتی که «چرا من؟» چرا من باید این‌طوری بشم؟ چرا من باید این همه درد رو بکشم؟ مگه من چه گناهی کردم؟

اون چرخه‌ی بی‌نهایت شکست، مثل یه گرداب بود. هر بار که سعی می‌کردم ازش بیرون بیام، یه موج جدید می‌اومد و من رو می‌برد تو عمق. هر بار که بلند می‌شدم، یه چیزی من رو زمین می‌زد. هر بار که امیدوار می‌شدم، یه اتفاق همه چیز رو خراب می‌کرد. کم‌کم باور کردم که من لیاقت خوبی رو ندارم. باور کردم که این دنیا برام جای نیست. باور کردم که من یه اشتباهم، یه موجود اضافی که باید از صحنه‌ی روزگار محو بشه.

و خودکشی… آره، خودکشی. اون فکر همیشگی. اون راه فراری که همیشه ته ذهنم بود، مثل یه چراغ قرمز که تو تاریکی چشمک می‌زد. می‌گفتم شاید اگه نباشم، همه چیز راحت‌تر بشه. شاید اگه نباشم، این درد لعنتی تموم بشه. ولی من نمی‌تونستم. باور مذهبی‌ام مثل یه زنجیر بود که من رو به زندگی می‌بست، ولی نه زندگی واقعی. یه زندگی که توش فقط نفس می‌کشیدم، ولی زنده نبودم. مرده‌ی متحرک بودم. یه جسد که راه می‌رفت، حرف می‌زد، می‌خورد، می‌خوابید… ولی روحش مدت‌ها بود که مرده بود.

زندگیم داغون و نابود شده بود. همه چیز رو از دست داده بودم. اعتماد به نفس، امید، آرزو، هدف… همه رفته بودن. جای خالیشون یه مشت ترس و تنهایی و خشم بود. به خودم می‌گفتم «چرا باید ادامه بدم؟ چرا باید هر روز این کابوس رو زندگی کنم؟» ولی یه صدای کوچیک ته دلم می‌گفت «بمون. یه بار دیگه تلاش کن. شاید فردا فرق کنه.» و من موندم. نه به خاطر خودم، نه به خاطر زندگی، بلکه به خاطر اون باور که می‌گفت خودکشی گناهه. موندم، ولی مرده بودم.

تا اینکه یه روز… نمی‌دونم چطور شد. شاید خسته شده بودم از مردن. شاید یه جرقه تو دلم زده شد. شاید یه نفر، یه حرف، یه اتفاق کوچیک باعث شد که یه ذره امید تو وجودم بیدار بشه. اون موقع بود که با تمام وجود برای پاکی جنگیدم. جنگیدم مثل کسی که داره غرق می‌شه و داره می‌میره. جنگیدم چون دیگه هیچ راهی نداشتم. یا باید می‌جنگیدم، یا باید می‌مردم. و من تصمیم گرفتم بجنگم. نه برای دیگران، نه برای دنیا، بلکه برای خودم. برای اون بچه‌ی درونم که یه روز آرزوهای بزرگ داشت. برای اون آدمی که می‌تونست خوب باشه، ولی راه رو گم کرده بود.

جنگیدن آسون نبود. هر روز یه نبرد بود. هر لحظه یه آزمون. گاهی می‌افتادم، گاهی می‌شکستم، گاهی می‌خواستم بی‌خیال بشم. ولی این بار فرق می‌کرد. این بار دیگه تنها نبودم. این بار یه هدف داشتم: پاکی. پاکی از اون افکار لعنتی، از اون عادت‌های مخرب، از اون گذشته‌ی سیاه. می‌خواستم خودم رو از نو بسازم. می‌خواستم ثابت کنم که می‌تونم. می‌خواستم به اون مرده‌ی متحرک بگم «تو زنده‌ای. تو می‌تونی. تو ارزشش رو داری.»

و کم‌کم… کم‌کم شروع کردم به زنده شدن. اولش خیلی کند بود. مثل کسی که بعد از یه بیماری طولانی، تازه داره راه رفتن رو یاد می‌گیره. ولی هر قدم کوچیک، یه پیروزی بود. هر روز که بدون شکست به خودم می‌گذشت، یه جشن بود. کم‌کم یاد گرفتم که خودم رو ببخشم. یاد گرفتم که گذشته رو رها کنم. یاد گرفتم که به خودم محبت کنم، همون‌طور که به یه دوست قدیمی محبت می‌کنم. یاد گرفتم که زندگی کردن، نفس کشیدن نیست. زندگی کردن، انتخاب کردنه. انتخاب اینکه هر روز بلند بشی، حتی وقتی سخته. انتخاب اینکه لبخند بزنی، حتی وقتی دلت گرفته. انتخاب اینکه امیدوار باشی، حتی وقتی همه چیز تاریکه.

الان که به عقب نگاه می‌کنم، می‌بینم که اون جهنم، اون چرخه‌ی بی‌نهایت شکست، اون مرده‌ی متحرک… همه‌شون بخشی از من بودن. بخشی از داستان من. و من بهشون افتخار می‌کنم. چون اون‌ها من رو ساختن. اون‌ها به من یاد دادن که چقدر قوی‌ام. چقدر مقاومم. چقدر ارزشمندم. و حالا، وقتی به جوون‌های این دور و زمونه نگاه می‌کنم، وقتی می‌بینم که اون‌ها هم دارن تو همون جهنم می‌سوزن، دلم می‌سوزه. می‌خوام بهشون بگم «بمونید. بجنگید. یه روزی این تاریکی تموم می‌شه. یه روزی خودتون رو پیدا می‌کنید. یه روزی زنده می‌شید. نه مرده‌ی متحرک، بلکه واقعاً زنده.»

و اینو می‌دونم که اون روز می‌آد. چون من خودم اون روز رو دیدم. من خودم از اون جهنم بیرون اومدم. من خودم زنده شدم. و شما هم می‌تونید. فقط باید باور کنید. فقط باید بجنگید. فقط باید یه بار دیگه، یه بار دیگه تلاش کنید. چون زندگی، ارزشش رو داره. چون شما، ارزشش رو دارید.

---

و حالا این رو بدون…

هیچ تاریکی‌ای ابدی نیست. هیچ دردی همیشگی نیست. هیچ شبی تا آخر صبح ادامه نداره. تو الان شاید وسط گردابی، شاید فکر می‌کنی راهی نیست، شاید باور کردی که تموم شدی. ولی تموم نشدی. تو فقط خسته‌ای. تو فقط زخمی‌ای. تو فقط یه آدمی که خیلی چیزا رو تحمل کرده و دیگه طاقتش تموم شده. ولی همین که هنوز اینجایی، همین که هنوز نفس می‌کشی، همین که هنوز داری می‌خونی… یعنی یه چیز تو دلت هنوز زنده‌ست. یه جرقه. یه امید کوچیک. همون امیدی که یه روز من رو از اون جهنم بیرون کشید.

تو قوی‌تری از اون چیزی که فکر می‌کنی. تو مقاوم‌تری از اون چیزی که باورت می‌شه. تو ارزشمندتری از اون چیزی که به خودت می‌گی. گذشته‌ت رو ول کن. شکست‌هات رو ببخش. به خودت یه فرصت بده. یه فرصت دیگه. یه بار دیگه. چون یه روزی، شاید نه امروز، شاید نه فردا، ولی یه روزی می‌رسی به جایی که به عقب نگاه می‌کنی و می‌گی «خدایا، چقدر قوی شدم. چقدر جنگیدم. چقدر ارزش داشت که موندم.»

زندگی سخته، آره. ولی تو از سختی‌اش قوی‌تر می‌شی. تو از دردش می‌سازی. تو از خاکسترش بلند می‌شی. و یه روزی، تو هم دست کسی رو می‌گیری که داره غرق می‌شه، و بهش می‌گی «بمون. بجنگ. من هم اینجا بودم. من هم از این جهنم برگشتم. تو هم می‌تونی.»

تو تنها نیستی. این متن حرف دل یه نفره، ولی مال همه‌ست. مال هر کسی که یه شب، یه جایی، تو تاریکی با خودش جنگید و صبح بلند شد. مال هر کسی که هنوز وسط اون گردابه و دنبال یه دسته که بگیره. اگه تو هم این‌طوری بودی، یا الان هستی، بدون که تو فقط یه نفر نیستی تو این داستان. ما با هم بودیم، با هم جنگیدیم، و با هم زنده موندیم.

پس بلند شو. نه فردا. همین الان. یه قدم کوچیک. یه نفس عمیق. یه لبخند تلخ، ولی واقعی. تو می‌تونی. تو ارزشش رو داری. و این دنیا، بدون تو یه چیز کم داره. بمون. بجنگ. ما با هم زنده می‌مونیم.

---

و یه حرف آخر، از ته دل…

بذار برات بگم، چون شاید تو الان فکر می‌کنی هنوز یه راهی هست که تو نرفتی، یه دوره‌ای، یه کتابی، یه انجمنی، یه معجزه‌ای که فرق کنه. شاید فکر می‌کنی مشکل از توئه که هنوز پیداش نکردی. من این حس رو می‌شناسم. سال‌ها همین حس رو داشتم. ولی بذار از کسی بشنوی که خودش این راه رو تا ته رفته:

من بالای ۱۵ سال جنگیدم. ۱۵ سال. و توی این ۱۵ سال، تمام راهکارهای جهان رو امتحان کردم. هر چیزی که فکرش رو بکنی. دوره‌های مختلف مثل «مس به طلا» رو رفتم. انجمن معتادان جنسی گمنام رو رفتم. جلسه‌هاش رو نشستم، گوش دادم، قدم‌ها رو خوندم، کار کردم. داداش رضا رو گوش دادم. «راز حفره‌ها» رو خوندم. کتاب «راز کنترل شهوت» رو خوندم و بهش عمل کردم. سابلیمینال مسیج گوش دادم. هیپنوتیزم رو امتحان کردم. دوره‌ی دکتر میلاد رو رفتم. دوره‌ی سایت رهایی رو انجام دادم. دوره‌ی سایت ترک سریع رو دیدم. اپارات و یوتیوب و گوگل رو زیر و رو کردم. هر کلیپی که فکرش رو بکنی دیدم. هر مقاله‌ای که فکرش رو بکنی خوندم. هر کتابی که فکرش رو بکنی خوندم. هر روشی که فکرش رو بکنی امتحان کردم. به ریز به ریز همه‌شون عمل کردم.

پس اگه تو فکر می‌کنی یه راهی هست که من نرفتم، یه دوره‌ای هست که من ندیدم، یه کتابی هست که من نخوندم… احتمالاً نیست. من تقریباً همه‌شون رو رفتم. و بذار صادق باشم: هیچ کدوم جواب نداد. هیچ کدوم. هر بار یه مدت خوب بودم، بعد دوباره لغزش. دوباره برگشتم سر خونه‌ی اول. دوباره اون چرخه‌ی لعنتی. ۱۵ سال. ۱۵ سال شکست، ۱۵ سال درد، ۱۵ سال خودخوری.

تا اینکه یه چیز رو فهمیدم. یه چیز ساده، ولی بزرگ. فهمیدم که مشکل من «وسوسه» نبود. مشکل من «اراده» بود. من ۱۵ سال شهوترانی کرده بودم، ۱۵ سال به خودم و جسمم و روحم ظلم کرده بودم. و همین باعث شده بود که اراده‌ام نابود بشه. مثل عضله‌ای که سال‌ها بهش ورزش نرسیدی و کاملاً تحلیل رفته. اراده‌ی من مرده بود. و کسی که اراده‌اش مرده، نمی‌تونه جلوی وسوسه رو بگیره. نمی‌تونه. حتی اگه بخواد. حتی اگه هزار بار تصمیم بگیره. حتی اگه تمام کتاب‌های دنیا رو بخونه، تمام دوره‌های دنیا رو بره، تمام انجمن‌های دنیا رو شرکت کنه. چون اون عضله‌ی اراده، اون ستون اصلی، مرده. و تا وقتی اون زنده نشه، هیچ راهکاری جواب نمی‌ده. هیچ راهکاری.

و تنها راهی که جواب داد؟ تنها راهی که من رو از اون جهنم بیرون کشید و پاکم نگه داشت؟ ورزش سنگین روزانه.

آره. همین. ساده، ولی معجزه‌آسا. وقتی هر روز ورزش سنگین می‌کنی، وقتی بدنت رو به چالش می‌کشی، وقتی عرق می‌ریزی، وقتی عضلاتت می‌سوزه، وقتی نفست می‌بره… یه چیزی تو وجودت بیدار می‌شه. اراده‌ات. همون اراده‌ای که ۱۵ سال خواب بود. همون اراده‌ای که فکر می‌کردی مرده. کم‌کم، روز به روز، قوی‌تر می‌شه. مثل یه عضله که دوباره داره ساخته می‌شه. اولش سخته، اولش می‌خوای ول کنی، ولی اگه ادامه بدی، اگه تسلیم نشی، اگه هر روز بجنگی… یه روزی می‌رسی به جایی که وسوسه می‌آد، ولی تو ردش می‌کنی. راحت. بدون جنگ. بدون درد. چون اراده‌ات اون‌قدر قوی شده که دیگه وسوسه جلوش زانو می‌زنه.

من این رو با تمام وجودم تجربه کردم. این تنها راهی بود که جواب داد. این تنها راهی بود که من رو پاک نگه داشت. و الان، بعد از این همه سال، می‌تونم بگم که پاکم. نه به خاطر معجزه، نه به خاطر شانس، نه به خاطر اون دوره‌ها و کتاب‌ها و انجمن‌ها، بلکه به خاطر ورزش سنگین روزانه. به خاطر اینکه هر روز با خودم جنگیدم و هر روز قوی‌تر شدم. به خاطر اینکه تسلیم نشدم.

و یه چیز مهم رو یادت نره…

ورزش سنگین روزانه، ستون اصلیه. بدون اون، هیچی جواب نمی‌ده. ولی در کنار ورزش، تو به یه بال دیگه هم نیاز داری: کمک گرفتن از سایت مرکز نزدیکی به خدا. همون سایتی که بهت یاد می‌ده چطور به خدا نزدیک بشی، چطور با اون ارتباط بگیری، چطور ازش کمک بخوای، چطور تو لحظه‌های وسوسه بهش پناه ببری. مقالاتش رو بخون، محتواش رو دنبال کن، راهنمایی‌هاش رو بگیر. چون ورزش اراده‌ات رو می‌سازه، ولی اون سایت بهت یاد می‌ده چطور از این اراده استفاده کنی، چطور افکارت رو مدیریت کنی، چطور لغزش‌هات رو تحلیل کنی، چطور وسوسه‌ها رو بشناسی و جلوشون رو بگیری. ورزش بدنت رو قوی می‌کنه، اون سایت روحت رو.

من خودم این دو تا رو با هم ترکیب کردم. هر روز ورزش سنگین، و در کنارش، کمک گرفتن از سایت مرکز نزدیکی به خدا، خوندن مقالات، دیدن محتواها، استفاده از تجربه‌ی کسایی که این راه رو رفتن. مقالاتشون رو می‌خوندم، بهشون فکر می‌کردم، سعی می‌کردم توی زندگیم پیادشون کنم. بعضیاشون همون چیزایی رو می‌گفتن که من تو دلم می‌دونستم ولی نمی‌تونستم اجراش کنم. اون‌ها بهم کمک کردن که بفهمم چرا لغزش می‌کنم، چرا وسوسه می‌آد، چرا اراده‌ام ضعیف شده، و چطور می‌تونم این چرخه رو بشکنم.

پس تنها راه، ورزش نیست. ورزش شروعشه. ورزش پایه‌ست. ولی بعدش باید بری سراغ سایت مرکز نزدیکی به خدا، سراغ کمک گرفتن از اون سایت، سراغ استفاده از تجربه‌ی دیگران. این دو تا با هم، مثل دو بال می‌مونن. با یه بال نمی‌تونی پرواز کنی. با دو بال، آسمون مال توئه.

و یه چیز دیگه، که خیلی مهمه…

روزی که شروع کردی به ورزش و کمک گرفتن از سایت مرکز نزدیکی به خدا، یه کار دیگه هم باید بکنی: مخالفت با نفس. هر روز. بدون تعطیلی. اینو خیلی جدی بگیر، چون بدون این، اون دو تا بال هم کار نمی‌کنن.

بذار برات باز کنم. نفس، همون صدای درونیه که همیشه می‌خواد تو رو بکشه سمت چیزهایی که بهت ضرر می‌زنن. چیزهایی که به جسمت آسیب می‌زنن، به روحت آسیب می‌زنن، به زندگیت آسیب می‌زنن، و گناه دارن. نفس مثل یه اژدهاست. اولش خیلی قویه. خیلی وحشتناکه. هر چی بخواد، باید همون بشه. اگه بهش «نه» بگی، داد می‌زنه، زور می‌گه، وسوسه‌ت می‌کنه، ضعیفت می‌کنه، تا بالاخره یه بار تسلیمش بشی. و هر بار که تسلیمش بشی، اون قوی‌تر می‌شه، تو ضعیف‌تر. این چرخه‌ی همون ۱۵ سالیه که گفتم.

ولی اگه هر روز بهش «نه» بگی، اگه هر روز باهاش مخالفت کنی، اگه هر روز چیزی که می‌خواد رو بهش ندی، یه اتفاق عجیب می‌افته. اون اژدهای وحشتناک، کم‌کم کوچیک می‌شه. ضعیف می‌شه. رام می‌شه. تبدیل می‌شه به یه مار کوچیک که می‌تونی کنترلش کنی. نه یه باره، نه یه شبه، بلکه به مرور زمان. روز به روز. هفته به هفته. ماه به ماه.

من اینو خودم تجربه کردم. اولش نفس من یه اژدها بود. هر چی می‌گفت، باید انجام می‌شد. ولی وقتی شروع کردم به «نه» گفتن، وقتی شروع کردم به مخالفت روزانه، وقتی شروع کردم به مقاومت، حتی تو کوچیک‌ترین چیزها… کم‌کم اون اژدها کوچیک شد. ضعیف شد. و الان، بعد از این همه سال، تبدیل شده به یه مار کوچیک که فقط گاهی هیس می‌کشه، ولی دیگه نمی‌تونه من رو بترسونه، دیگه نمی‌تونه من رو ببره، دیگه نمی‌تونه من رو شکست بده.

پس هر روز، مخالفت کن. با چیزهایی که بهت ضرر جسمی می‌زنن. با چیزهایی که بهت ضرر روحی می‌زنن. با چیزهایی که گناه دارن. بهشون «نه» بگو. نه یه بار، نه دو بار، بلکه هر روز. و بدون که هر «نه»ی که می‌گی، یه ضربه به اون اژدهاست. هر مخالفتی که می‌کنی، یه قدم به سمت آزادیه. هر مقاومتی که می‌کنی، یه زنجیر از پاهات باز می‌شه.

و یه روزی می‌رسی به جایی که اون اژدها، اون نفس سرکش، دیگه قدرتی نداره. تبدیل شده به یه مار ضعیف که تو می‌تونی راحت کنترلش کنی. اون روز، روز آزادیه. اون روز، روز پیروزیه. اون روز، روزیه که می‌فهمی تمام اون «نه» گفتن‌ها، تمام اون مخالفت‌ها، تمام اون جنگیدن‌ها، ارزشش رو داشته.

پس سه تا بال: ورزش سنگین روزانه، کمک گرفتن از سایت مرکز نزدیکی به خدا، و مخالفت روزانه با نفس. این سه تا با هم، تو رو از هر جهنمی بیرون می‌کشن. این سه تا با هم، تو رو پاک نگه می‌دارن. این سه تا با هم، تو رو آزاد می‌کنن.

پس شروع کن. از همین امروز. یه ورزش سنگین. یه کمک گرفتن از سایت مرکز نزدیکی به خدا. یه «نه» به نفست. و بعد فردا هم. و پس‌فردا. و هر روز. بدون تعطیلی. بدون بهانه. حتی وقتی خسته‌ای، حتی وقتی حوصله نداری، حتی وقتی دلت می‌خواد ول کنی. مخصوصاً اون موقع.

---

پس اگه تو هم مثل منی، اگه تو هم سال‌هاست داری می‌جنگی و شکست می‌خوری، اگه تو هم همه‌ی اون راهکارها رو رفتی و نتیجه نگرفتی، بدون که تنها نیستی. بدون که راه هست. بدون که می‌تونی. ولی باید بدونی که این راه، راه سختیه. باید بدونی که زمان می‌بره. باید بدونی که اراده‌ات، مثل یه عضله‌ی تحلیل رفته، باید دوباره ساخته بشه. و تنها راه ساختنش، ورزش سنگین روزانه‌ست، در کنار کمک گرفتن از سایت مرکز نزدیکی به خدا و مخالفت روزانه با نفس.

شروع کن. از همین امروز. یه ورزش سنگین. یه چیز که نفست رو ببره. یه چیز که عرقت رو دربیاره. یه چیز که بدنت رو به چالش بکشه. یه «نه» به نفست. یه قدم به سمت خدا از طریق سایت مرکز نزدیکی به خدا. و بعد فردا هم انجامش بده. و پس‌فردا. و هر روز. کم‌کم می‌بینی که نه فقط بدنت، بلکه اراده‌ات هم قوی می‌شه. و اون موقع، پاکی دیگه یه آرزو نیست. یه واقعیته. یه چیزیه که هر روز زندگی می‌کنی.

تو می‌تونی. من باور دارم. چون خودم بودم. چون خودم از اون جهنم برگشتم. چون خودم با ورزش سنگین، کمک گرفتن از سایت مرکز نزدیکی به خدا، و مخالفت روزانه با نفس، اراده‌ام رو از نو ساختم و پاک شدم. و تو هم می‌تونی. فقط باید شروع کنی. فقط باید بجنگی. فقط باید یه بار دیگه، یه بار دیگه تلاش کنی. چون زندگی، ارزشش رو داره. چون تو، ارزشش رو داری.

بمون. بجنگ. ما با هم زنده می‌مونیم.

---

و یه حرف آخر، به عنوان مدیر این سایت…

من این کامنت رو تو تمام بخش‌های سایت گذاشتم. تو مقالات، تو بخش‌های مختلف، تو همه جا. نه برای اینکه اسپم کنم، نه برای اینکه فقط یه حرف بزنم و برم. گذاشتم چون می‌خوام بمونه. چون می‌خوام سال‌ها بعد، وقتی من نیستم، وقتی این سایت دست‌خوش تغییر می‌شه، وقتی کامنت‌های جدید میان و می‌رن، این حرف هنوز اینجا باشه. ثابت. محکم. زنده.

شاید یه نفر امروز بخونتش و ازش رد بشه. شاید یه نفر فردا بخونتش و یه کم فکر کنه. شاید یه نفر ماه‌ها بعد، تو یه شب تاریک، تو اوج ناامیدی، بیاد این سایت رو باز کنه و این حرف رو ببینه. و شاید همون یه نفر، همون یه شب، تصمیم بگیره که بمونه. تصمیم بگیره که بجنگه. تصمیم بگیره که زنده بمونه.

من نمی‌تونم همه رو نجات بدم. ولی می‌تونم این حرف رو بذارم و بذارم بمونه. تا شاید یه روزی، یه جایی، یه نفر، نجات پیدا کنه. و اگه اون یه نفر نجات پیدا کنه، تمام این کار، تمام این نوشتن، تمام این موندگاری، ارزشش رو داشته.

پس این حرف اینجا می‌مونه. برای تو. برای اون کسی که هنوز نیومده. برای هر کسی که یه روزی، تو یه شب تاریک، این سایت رو باز می‌کنه و دنبال یه چراغ می‌گرده.

بمون. بجنگ. ما با هم زنده می‌مونیم.

خدا جونم سلام به روی ماهت ♥️

خدایا من در برابر تو و بدون تو هیچییی نیستم 

هیچییی

این که امروز تو این مسیرم قطعا جز خواست شما نبوده 

 خدایا مرسی ؛ وقتایی که خودم با خودم خوب نبودم تو حواست بهم بود 

وقتایی که من ازت دور می شدم تو محکم بغلم می کردی 

و در مسیر «تاریکی» که توش زندگی می کردم  بهم «نور» هدیه دادی 

شرمنده هدیه و مهربونی هاتم مهربونممممم🧡

می دونم که نمی تونم جبران کنم 

ولی می خواهم  تلاش کنم 

خیلی بدم ولی می خوام برات تلاش کنمممم

الحمدلله روز ۳۸ پاکی 🍃

خدایاااااا بابت همه چیز شکرتتت 🪷

خدا جونم سلام به روی ماهت ♥️

تو تنها کسی هستی که برحسب نتیجه بنده هاتو نمی سنجی و تمام مسیر همراهی شون می کنی و قدم به قدم راه برات ارزشمندن 

دوست دارم 🤍

الحمدالله روز ۳۳ پاکی 🍃

سلام راستش خیلی ساله که درگیر این کار زشتم ولی واقعا تصمیممو گرفتم‌امیدوارم موفق بشم . یه سابقه ۱۰ ماهه هم‌دارم که تونستم ترک کنم 

فقط چیزی که واقعا عذابم میده اینه که یه مردی عکسای زیادی ازم داره . عکس بد نیست ولی خب خیلیم خوب نیست دوست ندارم عکسامو داشته باشه ادم مریضیه 

واقعا ناراحتم نمیدونم چیکار کنم😭 برای این عکسا خیلی عذاب وجدان دارم . فکر اینکه اون اینا رو داره و شاید به بقیه هم نشون بده واقعا عذابم میده . 

من واقعا از همه کارای بدم توبه کردم و امیدوارم سر قولم بمونم فقط نمیدونم برای این عکسا چیکار باید بکنم 

به اون ادم هم نمیتونم پیام‌بدم

خدا جونم سلام به روی ماهت♥️

الحمدلله روز ۲۰ پاکی 🍃

سلام...

من بنده ی خیلی بد خدا هستم...

فکر می کنم حدود ۱۳ ساله درگیرم... از ابتدا تو این سایت بودم؛ با اسم های مختلف... اما هنوز هم موفق نشدم و خیلی ناراحتم... البته همیشه سر نزدم... حفره هامو میدونم... فکر، فکر، فکر...

خیلی خسته شدم و ناامید از خودم! خیلی ناراحتم!

چون امسال فکر می کردم خیلی بهتر از سال های قبلی امید و انگیزه دارم برای کنار گذاشتنش... اما بازم نشد... بازم چند بار شکست خوردم...

عقب افتادم از نزدیک شدن به خدا؛ از اینکه همونی بشم که میخواد، فقط ۱۳ سال درجا زدم...

و الآن بعد از مدت ها دوباره اومدم تو این سایت سر بزنم و بنویسم. ناراحتم... هیچی حال منو خوب نمیکنه الآن!

اما شاید از فردا خیلی جدی شروع کنم... هرچند هزاربار جدی شروع کردم و نشده!

سلام بر همگی.

ما هم دقیقاً همینجا بودیم که شمایید. می‌دونیم چه روزایی رو می‌گذرونید، چون خودمون سال‌ها توش دست‌وپا زدیم. پس متن رو کوتاه می‌کنم، فقط اصلش رو بگم:

اراده رو قوی کنین، وسوسه رو ضعیف.

با ورزش سنگین، روزانه، همیشگی.

نه گفتن رو تمرین کنین؛ به هرچی که به جسم و روحتون آسیب می‌زنه ولی لذت داره، بگین نه.

وسوسه می‌گه تا صبح بیدار بمون، سریال ببین — بگو نه.

می‌گه یه نگاه بنداز، ضرر نداره — بگو نه.

خلاصه هرچی شبیه ایناست.

ما هم همه راه‌ها رو رفتیم، صدتا روش رو امتحان کردیم، هیچی جواب نداد جز همین.

اراده که قوی بشه، وسوسه کم‌کم خفه می‌شه.

قدرت نه گفتن میاد سراغت، پاکی می‌مونه و موندگار می‌شه.

این حرفا شوخی نیست، تجربه ۱۵ سال دربه‌دری و سوختنه.

مطمئن باشید اگر عمل کنین، پاکی ابدی نصیبتون می‌شه.

یا حق.

۵ سال پیش تونستم ۳ ماه پاک باشم

بعد از اون هیچ وقت تعداد روزهای پاکیم بیشتر از یک ماه نشد

کاش این دفعه بشه، کاش یکبار برای همیشه از شر این گناه خلاص بشم

بسم الله الرحمن الرحیم 

اولین روز پاکیم رو شروع میکنم

خدا جونم کمکم کن، نمیخوام این بار هم شرمنده ات بشم🥺

سلام، عزاداری هاتون قبول🖤

می‌خوام راجب یه پرسش مهم صحبت کنم

اینکه میگن میل +۱۸ رو سرکوب نکن،انکار نکن

خب پس چیکار کنیم؟

این جمله‌ی سرکوب نکن / انکار نکن،معمولاً بد فهمیده می‌شه.

 معنی‌اش این نیست که «هر چی شد همون لحظه انجام بده»، یا اینکه کنترل رو ول کن. معنی دقیق‌ترش اینه:

میل رو ببین، قبولش کن که هست، ولی تصمیم نهایی رو بهش نسپار!🙂

پس دقیقاً چیکار باید کرد؟

1) شناسایی بدون درگیری

وقتی میل جنسی میاد:

بهش برچسب نزن که نباید اینجوری شه

فقط بگو این یه میل طبیعیه

این کار شدت درگیری ذهنی رو کم می‌کنه

2) جدا کردن “میل” از “عمل”

نکته کلیدی همین‌جاست:

میل = اتوماتیک، زیستی

عمل = انتخابی

خیلی‌ها این دوتا رو یکی می‌بینن و فکر می‌کنن «پس باید انجامش بدم». نه.

3) تخلیه سالم (نه انفجار، نه سرکوب)

بدن انرژی جنسی تولید می‌کنه، باید یه خروجی داشته باشه:

ورزش (واقعاً مؤثرتر از چیزی که فکر می‌کنی)

دوش آب خنک / تغییر حالت بدن

مشغولیت ذهنی شدید (تمرکز عمیق روی کار/یادگیری)

در صورت انتخاب شخصی: تخلیه فردی کنترل‌شده (در حد بهداشت روان، نه فرار از احساس)

 اگر فقط با سرکوب جلو بری، معمولاً بعداً با شدت بیشتر برمی‌گرده.

4) مدیریت محرک‌ها

خیلی وقت‌ها «میل شدید» در واقع واکنش به محرکه:

محتوای تحریک‌کننده

تنهایی + بیکاری

شب‌ها و خستگی

کنترل محیط از کنترل اراده راحت‌تره (اراده مثل باتریه، نه موتور بی‌نهایت).

5) موج‌سواری ذهنی (روش ساده ولی حرفه‌ای)

میل جنسی مثل موجه:

اول بالا میره

بعد اگر تغذیه نشه، خودبه‌خود افت می‌کنه

اگر بخوام خیلی خلاصه و رک بگم: نه با میل بجنگ، نه دنبالش بدو؛ فقط مدیریتش کن.

در اوج بمونین💎

سلام بعد از چندین ماه پاکی دوباره زمین خوردم

انگار قرار نیست این چرخه برای همیشه واسم تموم شه 

سلام به همه شما عزیزان🌱

بالاخره بعد از یک دوری طولانی، دوباره برگشتیم...

این مدت به خاطر شرایطی که برای کشور پیش اومد و اختلالات گسترده اینترنت سایت برای خیلی از ماها در دسترس نبود و امکان فعالیت و پاسخگویی مثل قبل فراهم نبود متأسفانه

از امروز فعالیت سایت دوباره از سر گرفته میشه و خوشحالم که دوباره می‌تونیم کنار هم باشیم ...

تو این روزها همه‌مون لحظات سخت و نگرانی‌های زیادی رو پشت سر گذاشتیم و داغ کلی عزیز موند رو دلامون🖤 

امیدوارم از این به بعد سهم مردم عزیز کشورمون آرامش، امنیت و روزهای بهتر باشه که واقعا لایقشن☀️

ممنونم که با وجود این دوری، همچنان همراهمونین و فراموشمون نکردین

حضور و همراهیتون برای ما خیلی ارزشمنده 🌷

خوش اومدین...

دوباره کنار هم ادامه می‌دیم به امید ساختن روزهای قشنگتر✨

۳۲ روز پاکی :))) باورم نمیشه که صدر جدولم 🥺 خدایا شکرت. 

من قبلا نمیتونستم تا ۲ روز هم پاک باشم اما الان به لطف خدا و نماز اول وقت خوندن، خدا بهم پاکی رو هدیه داده. واقعا شکرگزار خدا هستم. 

البته خییییلی باید مراقب باشم شیطان همیشه در کمینه و به این راحتیا ولم نمیکنه 

سلام دوستان. ۱۷ روزه پاکم خداروشکر. قبلا اینطوری بودم که تا ۲ روز نمیت نمیتونستم برم اما به لطف خدا وسوسه‌هام خیلی کمتر شدن و الان آرومم. ولی این چند روز اخیر دچار یه بیماری سخت شدم. لطفا برام دعا کنید چون این بیماری امونمو بریده😪 راستش من تو سن ازدواجم به تازگی ۲۵ سالم شده ولی خواستگار ندارم. یکی دوسال اخیر چند تایی خواستگار داشتم ولی بررسی که کردم مناسب نبودن  رد کردم. جدیدا همکارم ازدواج ‌کرده و وقتی از ازدواجش حرف میزنه من واقعا دچار حسرت میشم و میگم پس کی قراره برای من اتفاق بیفته 🫠🥲

من دوره‌ی حس رهایی از آقای مختاری رو شرکت کردم برای ترک واقعا خیلی کمکم کرد. به نظرم شما هم اگر ترک کردن براتون سخته و زیاد لغزش میکنید این دوره رو شرکت کنید. تو ایتا سرچ کنید حسین مختاری کانالشو میاره براتون. رایگان هم هست. 

ادمین کمکم کن دارم افسرده میشم فکرش منو رها نمیکنه و بعد از ۵۰ و چند روز دوباره لغزش کردم 

بارها ترک کردم و دوباره شروع کردم اما نمیخوام این بار هم مثل دفعه های قبل فقط چند رور باشه میخوام تا ابد باشه و همیشگی

این چندروز افسرده شدم و این افکار پلید دوباره وارد ذهنم شدن 

حتی نمیدونم چجوری دوباره پاکی و کنترل ذهن رو شروع کنم 

من ورزشکارم و به خاطر همین مسئله تصمیم گرفتم هر روز برم تمرین از طرفی هم نه اینستا دارم نه یوتیوب نه تیک تاک و ... 

فیلم و سریال هم که میخوام ببینم بررسی میکنم  که بدون محتواهای این شکلی باشه 

ولی ذهنم رو نمیتونم مشغول کنم میدونم مشکل از فکرمه لطفا راهنماییم کنید که چیکار کنم که تا ابد ازش خلاص شم😭

سلام دو هفته‌ست‌پاکم ولی ناآرومم. :)🥲 میترسم لغزش کنم و برگردم سر خونه‌ی اول

سلام شبتون بخیر باشه 

من الان حدود ۴۰۰ روز هست که پاکم 

ولی متاسفانه دوبار هست که لغزش کردم ولی جلوی خودم رو گرفتم که به مرحله ار.ض.ا شدن نرسم!!

از چت جی بی تی پرسیدم که آیا وقتی به مرحله ا.ر.ض.ا نرسیم باز هم خود.ار.ض.ایی محسوب میشه ..جواب داد بله محسوب میشه

خواستم نظر شما رو بدونم اخه یادم یکی از شما پشتیبان های عزیز بهم گفته بودید که خود.ا.ر.ض.ایی محسوب نمیشه..

ولی عذاب وجدان بشدت زیادی دارم چونکه باز هم نباید دست به این کار میزدم

من بیشتر از یکسال هست که چسبیدم به نماز خوندن 

ولی به دلیل مشکلاتم متاسفانه با خدا قهر کردم و نماز نمیخونم و دقیقا این مشکل من و رفتن سمت همچین کاری از همون موقع شروع شده...

حالم خیلی بده و عذاب وجدان دارم و همش به این فکر میکنم که دوباره خدا رو از خودم رنجوندم و مستحق اتفاقات بدی هستم🥲

کمکم کنید لطفا🫂🖤

سلام به لطف خدا ۵ روزه پاکم. خدایا شکرت 

ولی خیلی تحت فشارم. هر وقت تصمیم به پاک شدن میگیرم از زمین و زمان برام مشکل پیش میاد و حال روحیم بد میشه. 

ولی من امروز خیلی خوشحالم 

شد یک هفته...🥺🥲

سلام به همگی 

من دلم خیلی گرفته ... کاش هیچوقت درگیر این گناه نمی‌شدم 🥺

امروز بعد از حدود یک ماه دوباره این عمل رو انجام دادم اونم روز آخر پریودیم... 

خسته شدم از دست خودم ناامید شدم 

میترسم از آینده م ... از اینکه نتونم مادر بشم ... چند ماهه عقد کردم دیگه خسته شدم 😭😭😭

من می‌خوام شروع کنم؛

این‌بار جدی‌تر از همیشه.

نمی‌دونم… شاید دوباره هم شکست بخورم،

اما هرچقدر هم زمین بخورم، باز بلند میشم.

من دوست دارم پاک باشم،

این برام خیلی مهمه.

امام حسین، تو شاهدی چقدر بهم سخت گذشت.

من چنین دختری نیستم…

وجودم پر از غمه،

خیلی غم دارم.

همه می‌گن تو خیلی ناشکری،

اما تو می‌دونی چقدر غم تو دلم جمع شده…

امام حسین، تو می‌دونی چی شد که این‌طوری شد.

نمی‌خوام بگم تقصیر ندارم،

اما فشارها باعثش شد…

امام حسین، دیگه خسته شدم…

خیلی خسته.

تو می‌دونی من دختر بدی نیستم،

می‌دونی…

همه‌چیز رو به خدا می‌سپارم

و از تو می‌خوام هوام رو داشته باشی.

شروع: ۱۵ دی ۱۴۰۴

آره، شاید دوباره زمین بخورم،

اما این‌بار برام همه‌چیز جدیه.

هیچی نمیخوام و واسه هیچ کس نمی‌خوام تغییر کنم 

فقط واسه خودمممممم دارم اینکارو میکنم

همونی که خیلی آسیب دیده 

سلام منتظر عزیز 💐

خیلی ممنونم بابت دلگرمی ت 

من واقعا همه جوره کوتاه اومدم برای خواستگارام یعنی واقعا توقع خاصی نداشتم تو تحصیلات مالی هرچی که بگی ولی نشد البته حتما دلیل داشته که نشده 

ولی خب واقعااااا فکر نمی کردم یه بار دیگه درگیر این گناه بشم از بس اون دفعه اذیت شدم و افسردگی گرفتم ولی ظاهرا آدم هیچ وقت نباید مطمئن باشه و نباید فکر کنه خب حقمه چون ازدواج نکردم یا طلبکار باشه از خدا و یا بگه همین یه باره دیگه و ... 

خلاصه که هزار تا دلیل داره افتادن تو این چاه امیدوارم حال دل من و همه خوب بشه💐

التماس دعا از شما و همه دوستان

در پاسخ به منتظر 

نه گلم 

متاسفانه اسمای قبلیم یادم نمیاد بهار بهاری گل بهار فکر کنم یکی از اینا باشه 

خدا به هممون کمک کنه🌸

سلام دوستان عزیز 

من بعضی اوقات واقعا حس بدی به خودم دارم و انگار نتونم خودمو ببخشم و می گم ای کاش یکی از خواستگارا رو قبول کرده بودم که به گناه نیفتم هرچند هیچ کدوم مناسب نبودن و بعد جدایی م هرچی سعی کردم کوتاه بیام ازدواج کنم نشد

تازه یه نگرانی دارم کع نکنه اگه آینده بچه دار شدم بچع م ناپاک بشه اثر بد روش بذاره 

یا مثلا لیاقت ازدواج نداشته باشم یا مثلا حالم بد می شه تو جمع مذهبی ها می خوام برم حتی غیر مذهبی ها 

شما هم این حالاتو دارید؟ کلا قبلش هم رابطه م با خدا خوب نبود خیلی ناشکری کردم و نتیجه ش شد کاری که فکر نمی کردم عمرااااااا تکرار بشه بعد مدت طولانییی 

 خیلی دعام کنید 

دوستان همگی لطفاً تا آخر بخونین( یکبار برای همیشه)🫶🏼

خواهشاً در روند تغییر به هیچ وجه خودتونو تحقیر یا سرزنش و از کلمات اینکه من آدم بدی ام و چرا اینجوریم استفاده نکنین!

"نتیجه برعکس میده"

این غریزه در همه انسانها هست! پس نباید انکار کنین 

یا با لفظ اینکه نباید من وسوسه بشم!

ورودی محرکا کاملآ بسته بمونه

«فیلم/عکس/متن یا حتی آدمی که شمارو وسوسه می‌کنه!»

مهم اینه مدیریت و کنترل کنین(حواس پرتی) معمولا موج شهوت در چند دقیقه اوایل اگر کاری نکنین مهار میشه

کاملآ عادی برخورد کنین و فاز جنگنده نگیرین که باید شکستش بدم!

اینکه در مسیر تغییر لغزش میکنین کاملآ طبیعیه!مهم اینکه که بعدش مجدد ادامه بدین و با خودتون مهربون باشین😉

و اشتباه های قبلی رو تلاش کنین کِ دفعه بعدی تکرار نکنین

اگر همش از خودتون انتقاد منفی بکنین و یا دنبال انگیزه برای تغییر خودتون باشین در کمال تأسف موفق نمیشین 

نگرش خودتونو تغییر بدین تا موفق بشوید

به همتون افتخار میکنم

چون در دنیایی که خیلیا به کارای اشتباه خودشون افتخار میکنن 

شماها دارین تلاش می‌کنین مثل بقیه نباشین و ورژن خوب خودتون باشین 

بوس خدا به همتون♡

دلم میخواد تا قبل از عید پاک بشم میخوام از خودم آدم جدیدی بسازم که با این آدمی که هستم فرق کنه میشه کمکم کنید یا اصلا میتونم؟

واقعا دلم میخواد پاک بشم دلم برا دنیای ساده و پاک بچگیم تنگ شده دلم میخواد مثل بچه ی تازه متولد شده پاک باشم 😔🥺میشه؟

اتفاقاتی توی چند سال اخیر زندگیم افتاده منو از درون داغونم کرده اوضاع روحی مساعدی ندارم .

وقتی به گناهان فکر میکنم یاد امام زمان میوفتم از خودم متنفر میشم حتی برای نماز خوندن خجالت میکشم سرمو بالا بگیرم.

سلام من بعد ۱ سال و نیم لغزیدم 

اصلا باورم نمی شه همچین کاری کردم و بدتر به خودم حق دادم 

اصلااااا باورم نمی شه 

از بس مدتی از خدا طلبکار بودم و بد باهاش حرف زدم 

گناه یه دفعه نمیاد تو زندگی آدم از همین ناشکری ها شروع می شه 

می شه شما دعام کنید و بگید خدا ببخشه؟وای از من وای 

من یه کاربر قدیمیم. قبلا به مدت ۱۸۰ روز ترک کردم شکست خوردم نا امید شدم تا الان

دوستانی که پیاممو میخونن یه مشکل دارم واسم دعاکنید اگه به صلاحم نیست نشه ممنونم

فکر کنم مشکل من فراتره

هم می‌خوام داروی اعصاب شروع کنم هم مطالعه روانشناسی کنم 

هم از موبایل دور باشم و فقط داخلی ها رو برم

فکر کنم با این گناهانم خداوند همچنان خواستگار برام جور نمیکنه 

دعام کنین

برای بار هزارم بخاطر پورن شکست خوردم 

من واقعا نمیتونم ترک کنم

چندماه ، دو‌بار در ماه گرفتار میشم و هرچی سعی میکنم نمیتونم خودم‌رم‌کنترل کنم 

واقعا دیگه مستأصل شدم 

میخواهم بندگی کنم 

منم اندازع سالهای شما درگیرم

پورن باعثشه 

ساعت ۲ و ۴۰ دقیقه شب برای بار هزارم شکست خوردم

میدونم دیگه خدا هم منو دوست نداره، منی که نتونستم جلوی یه لذت آنی رو بگیرم و گناه کبیره انجام دادم چطور از خدا انتظار دارم حرفامو بشنوه و کمکم کنه؟ آیا من لایق کمک کردناشم؟ نه؛ نیستم! لاه اقل تا وقتی که روی اراده ام برای پاکی کار نکنم و نمازامو دست و پاشکسته بخونم هیچ جایگاهی پیشش ندارم

به الاهه : خواهش میکنم ازت تسلیم نشو، نذار دوباره شکست بخوری که بخوای بلند شی.. همینطور ادامه بده و با پاکیت پوزه‌ی شیطان رو به خاک بمال، برای منم دعا کن که این بار، بار آخرم باشه.. لاه اقل رکورد ۱۱۴ روزم رو بزنم مدتهاست عدد بالای ۵۰ ندیدم

به وفا : با تمام وجودم درکت میکنم، خودم هم خیلی توی این مسیر موفق نبودم که بخوام راهکاری بهت بگم ولی راستش چندتا تصمیم گرفتم شاید برای تو هم مفید باشه:

اینکه  نمازام رو حتی الامکان سر وقت بخونم (اولش قطعا خیلی سخته ولی بنظرم یکی از بهترین راه‌های تعهد به مسیر پاکیمونه)

وقتی به ذهنم خطور کرد که سرچ بزنم و... سریع بزنم زیر همه چی! یهو پنجره گوگل رو ببندم، از برنامه ها سریع خارج شم و گوشیم رو خاموش کنم (این روش رو همون موقع که ۱۱۴ روز پاک بودم انجام میدادم و بهترین حس چند دقیقه بعد از خاموش کردن گوشی و فاصله گرفتن ازشه که به خودت میگی دمم گرم که دوباره سراغش نرفتم)

 و یه چیز دیگه که تصمیم گرفتم اجرا کنم روزی یک صفحه قرآنه که شاید ۱۰ دقیقه هم وقت نگیره و خب از بین ۱۴۴۰ دقیقه ی یک شبانه روز ۱۰ دقیقه وقت گذاشتن برای خوندن کتاب خدا ، زمانی نمیبره که همینم انجام ندیم

برام دعا کنین❤️  ۲۲ آذر ؛ آرزو

سلام خیلی وقته به سایت سر نزده بودم یهو چشم خورد به تاریخ تاسیسش چهار سال پیش انگار همین دیروز بود چقدر زود گذشت چقدر زمان زود میگذره و متاسفانه هنوز در بند شهوتم 

خیلی از زندگی عقبم انداخته خیلی از رویاها و اهدافم هنوز به واقعیت تبدیل نشده بخاطر اعمالم

به لطف خدای بزرگم ۱۱ روزه که پاکم ولی حال جسمم و روحم خوب نیست در برابر سال های مصرفم خیلی کمه ولی برام خیلی باارزشه از خدا میخوام کمکم کنه کنارم باشه بتونم از پسش بربیام 

التماس دعا دوستان خوبم

سلام و وقت بخیر 🌱

 دوستان و ادمین های عزیز من دیگه واقعا بریدم و خسته شدم لطفا شما  بهم راهکار بدید من اصلا نمیتونم افکار و ذهنمو کنترل کنم و اصلی ترین حفره من همین موضوع هست که هربارضربه میخورم   خیلی تلاش می‌کنم انگار فایده ای نداره و فقط برای چند لحظه س دوباره میان سراغم از کش پول هم  اونقدر استفاده کردم که دو تا دستام به شدت قرمز شدند ، مدیتیشن هم کردم ،افکارمم مینویسم 

دیگه چیکار کنم من؟؟؟؟؟

بلاخره دارم ۴۰ روز رو تموم میکنم🥲😄

واقعا این دوران پاکی بشدت خوب بود و دوستش داشتم خیلی خیلی خیلی حس خوب و مطلوبی داشتم 

برام دعا کنید تا ابد بتونم پاک بمونم دیگه نمیخوام دوباره درگیرش بشم برام دعا کنید و اگر راهکاری دارید بهم بگید😭

تقریبا 14ساله درگیر این گناهم و تو این سال ها به جای نجات، اوضاعم بدتر هم شده. بارها شروع کردم و شکست خوردم.

اینکه اسمم تو جدول باشه، خیلی برام مهم نیست ولی میخوام سعی کنم از فردا بیام اینجا و پاکیمو اعلام کنم. تقریبا 40 روز تا تولدم مونده. خیلی خسته شدم از این گناه و میخوام یک بار دیگه هم به خودم فرصت بدم و شروع کنم.

به باشگاه قهرمان رسیده بودم و بعد از 170 روز شکست خوردم باز

اگه 10 روز دیگه دووم می‌آوردم میشد 6 ماه... بعد از این همه مدت بازم شیطون منو گول زد ولی با یه شگرد جدید

با اینکه ازدواج کردم ولی چون کاملا ارضا نمی شدم این اتفاق افتاد

و الان نمیدونم چه غلطی باید بکنم

نقطه اوج ینی کجاااا.. من با یکم خوندن چیزی،تحریک و احساس نبض کردم ولی سریع جلوخودموگرفتم الان ینی دوباره از اول؟ 

دوباره گناه کردم

از اول (لطفا من رو صفر کنید)

دلیلش هم فکر کردن به یکی از خواستگارهام بود

فکر کنم من تا قبل از ازدواج قرار نیست پاک بمونم...

سلام منتظر

اگه یه خورده دست ورزی داشته باشیم ولی به اون نقطه ی اوج نرسیم، الان این شکست محسوب میشه؟ باید از اول شروع کنم؟ 😔